گاهی پیش می آمد که دو نفر در حضور بچه ها با هم بلند صحبت می کردند و کارشان به اصطلاخ به "یکی به دو" می کشید. یکی این می گفت یکی او. پیدا بود سوءتفاهمی شده. بچه ها به جای اینکه بنشینند و مثل پشت جبهه تماشا کنند یا حتی دو طرف را تحریک کنند، هرکدام سعی می کردند به نحوی قضیه را فیصله بدهند، مثلا می گفتند: "مواظب باش نخندی". به همین ترتیب می گفتند تا جایی که خود آنها هم به خودشان و به کار خودشان می خندیدند و شرمنده و متنبه به کنجی می نشستند.
* از کتاب فرهنگ جبهه
نوشتن دیدگاه