مصاحبه های خیالی و ساختگی در مطبوعات و رسانه های ایران اگر چه پر تعداد نیست اما به هر حال مسبوق به سابقه است. یکی از مشهورترین آنها نامه چارلی چاپلین به دخترش (جرالدین) درباره پوشش اوست که از اساس ساختگی و خیالی است و زاده ذهن و تراوش قلم روزنامه نگار دهه 50 خورشیدی – فرج الله صبا- که البته به قصد سنجش افکار عمومی نوشته شد و سود جویی یا هدف سیاسی در بین نبود ودر مجله روشنفکر چاپ شد و قرار بوده عنوان ستون «فانتزی» باشد و در صفحه آرایی عنوان را نمی آورند و موضوع واقعی و اصیل جلوه می کند.
با این حال این نامه حتی در کتاب «مساله حجاب» استاد شهید مرتضی مطهری یا یکی از آثار استاد محمد رضا حکیمی مورد استناد قرار گرفته و آن قدر شهرت یافت که برخی از مغازه داران نیز آن را در معرض دید مشتریان خود قرار داده اند و هنوز هم دیده می شود. متنی اخلاقی که نگاه شرقی در ان کاملا هویداست اما عده ای به ذوق و شوق آمدند که نابغه سینما نیز مانند آنان می اندیشد.
فرج الله صبا توضیح داد از مشاهده عکس مشهور «ولگرد» - چارلی در کنار یک دختربچه- این ایده به ذهن او آمد و در شماره بعد هم قصد توضیح داشته ولی به سفر می رود و تکذیب های بعدی کارگر نمی افتد و بعدتر از تکرار تکذیب های خود خسته شد و دیگر پی گیری نکرد. به هر رو هیچ تردیدی وجود ندارد که چنین متنی مطلقا وجود ندارد. اما چرا نامه چارلی چاپلین پس از 40 سال هنوز باورمندانی دارد و مصاحبه تهیه کننده آمریکایی طی 40 ساعت تکذیب شد؟ پاسخ این پرسش را در گسترش وسایل ارتباطی و رسانه هایی چون توییتر و شبکه های اجتماعی باید جُست.
منبع: عصر ایران
نوشتن دیدگاه